Ajurweda – starożytna nauka

Ajurweda to jeden ze starszych systemów medycznych na świecie. Narodził się w Indiach około 5 tysięcy lat temu, a w XX wieku został uznany przez Światową Organizację Zdrowia za jedną z koncepcji zdrowia i terapii.

Na określenie “ajurweda” składają się dwa słowa: ajuh – “życie” oraz weda “wiedza o życiu” lub “przebieg życia”. System ten zalicza się do medycyny niekonwencjonalnej, ale jego wyróżnikiem jest to, że w przeciwieństwie do wielu innych nauk paramedycznych, stosuje leczenie chirurgiczne, którą uznaje za ważną i wartościową metodę.

Ajurweda – działy nauki

W ramach ajurwedy jest osiem specjalizacji, wśród których wyróżniamy:

– choroby wewnętrzne,

– chirurgia ogólna,

– pediatria,

– toksykologia,

– leczenie chorób okolic głowy i szyi,

– nauka o odmładzaniu,

– psychiatria,

– nauka o afrodyzjakach.

Podstawowe zasady ajurwedy

Ajurweda opiera się na koncepcji pięciu żywiołów: przestrzeni, ziemi, powietrza, ognia oraz wody. Cała planeta i wszystko, co się na niej znajduje, zawiera mieszankę tych elementów. Człowiek też się z nich składa, co nie oznacza, że dosłownie ma w sobie ogień, ale elementy posiadające jego właściwości, takie jak łatwopalność, wysoką temperaturę itp. Element wody oznacza cechy lepkości, chłodu i wilgotności, ziemi  – stałości, twardości itp.

Ważną kategorią w ajurwedzie jest także prana ( w sanskrycie „oddech”), która oznacza energię witalną, siłę podtrzymującą życie w ciele i umyśle.

Według tego systemu medycyny, organizm ludzki składa się z pięciu żywiołów i zawiera w sobie trzy rodzaje energii: vata (przestrzeń i powietrze), pitta (ogień), kapha (ziemia i woda). Każdy człowiek jest indywidualną mieszanką tych żywiołów, które wpływają na jego wygląd zewnętrzny, temperament i zachowanie.

W ajurwedzie istotna jest koncepcja powiązania ciała i umysłu. Jedno wpływa na drugie i jeśli są w równowadze organizm jest zdrowy. Zachwianie tego balansu oznacza pojawienie się chorób.

Przyczyny schorzeń nie są tylko fizyczne, ale również wynikają z zaburzeń emocjonalnych, tłumionych uczuć, itp.

Leczenie w ajurwedzie

Leczenie w tym systemie jest nastawione na indywidualnego pacjenta i zaczyna się od przeprowadzenia szczegółowego wywiadu przez lekarza, który wypytuje o schorzenia, a także tryb życia, zwyczaje, dietę, samopoczucie i rodzinę. Z obserwacji specjalista również diagnozuje choroby, ponieważ w ajurwedzie uznaje się, że schorzenia manifestują się w wyglądzie skóry, paznokci, kształtu palców, oczu oraz pulsie itp.

Pierwszym i bardzo ważnym etapem leczenia w tej nauce jest oczyszczanie ciała z toksyn i złogów poprzez kąpiele parowe, masaże z leczniczymi olejkami, inhalacje, a nawet lewatywy.

Kolejne metody obejmują dostosowaną do potrzeb pacjenta dietę i zioła.

Po postawieniu diagnozy i skierowaniu na zabiegi, lekarz udziela także pacjentowi wskazówek odnośnie wprowadzenia zalecanego trybu życia, aktywności fizycznej, innych zwyczajów i nawyków, jeśli uzna, że pomogą one odzyskać utraconą w organizmie równowagę.

Ważną rolę w leczeniu metodą ajurwedy pełnią różne masaże, które mają na celu m.in. odblokowanie kanałów energetycznych, odmładzanie, odchudzanie, poprawianie kondycji ciała i umysłu np. poprzez usuwanie bólu, opuchlizny i spięć w mięśniach.

Masaże dotyczą czasem tylko jednej części ciała. W ajurwedzie uważa się, że masowanie koniuszka nosa pobudza serce, a jego skrzydełek – pracę płuc. Zaleca się stosowanie kilku kropel oleju sezamowego do wnętrza nosa, aby wyciszyć emocje.

Natomiast masaż ucha tym olejem likwiduje bóle głowy i zatok, a także zmniejsza napięcie w żuchwie.